Downloaded from YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Official YIFY movies site: YTS.MX
REŻIM APARTHEIDU W RPA
BRUTALNIE PRZEŚLADOWAŁ CZARNOSKÓRYCH OBYWATELI.
PRÓBY OPORU TŁUMIONO BEZWZGLĘDNYM POKAZEM SIŁY,
KTÓRY NIÓSŁ CIERPIENIE I ŚMIERĆ.
PRZYKŁADEM TYCH DZIAŁAŃ BYŁA RZEŹ W SHARPEVILLE W ROKU 1960,
KTÓREJ REPERKUSJE CZARNA SPOŁECZNOŚĆ RPA ODCZUWA PO DZIŚ DZIEŃ.
POMNIK OFIAR RZEZI W SHARPEVILLE
PARK PRAW CZŁOWIEKA CENTRUM WYSTAWIENNICZE
PARK PRAW CZŁOWIEKA W SHARPEVILLE
To właśnie w tym miejscu
upadła większość ofiar,
uciekając przed policją.
Większość postrzelono w plecy.
To pokazuje, co naprawdę się tu wydarzyło.
Bam!
Do dnia dzisiejszego nie odpowiedział za to żaden policjant
ani ich przełożeni.
Nikt nie poszedł do więzienia.
Nikt nie odważył się powiedzieć:
„Przykro mi z powodu 69 czarnych dusz, które tu zginęły”.
Hej, głupcze!
Nie „dusz”, tylko „osób”!
Ile razy mam ci to powtarzać?
Pani Zikode, osoby i dusze to przecież to samo.
Ludzie umierają, a dusze trwają!
Nie przejmujcie się nimi. Słuchajcie mnie.
One się tylko tu modlą.
O co się modlą?
O to, żeby to się to nie powtórzyło.
Modlą się w ten sposób od 1960 roku?
Nie. Oczywiście, że nie.
Przejęły ten zwyczaj po swoich przodkach
i przekażą go następnemu pokoleniu.
Ignorujcie je. To tylko banda szalonych szamanek.
Chcę popatrzeć.
To dość niecodzienny widok.
Rzeka Vaal ma 1120 kilometrów długości.
Jest w pełni rozwinięta gospodarczo.
Zwykle o tej porze
można zobaczyć na niej łodzie i mnóstwo ludzi,
ale obecnie nie pływają, bo benzyna jest za droga.
Z tutejszej wody korzystają mieszkańcy oraz przemysł.
Ta rzeka jest siłą napędową Trójkąta Vaal.
Przejdźmy do kolejnego punktu.
Proszę pilnować swoich rzeczy.
Lepiej być czujnym, ale mnie można zaufać.
Chodźmy.
Pomóc pani?
Hej, panienko!
Zbieramy się stąd.
Już idę.
Lepiej się tu nie zgubić.
Nie zgubię się.
Babciu?
Pora coś zjeść.
Zjem później, moje dziecko.
Ale nic jeszcze nie jadłaś.
Nie mogę zrobić ci zastrzyku na czczo.
Nie jestem głodna.
To ja też nie będę jeść.
O nie.
Zagłodzisz się.
Może tak przekonam cię do jedzenia.
W takim razie zjem coś.
Usiądź, babciu.
Podnieś się trochę.
Modlę się, by moi przodkowie chronili cię, moje dziecko.
Na pewno mają ważniejsze sprawy na głowie.
Nie zachowuj się tak, jakby nie istnieli.
Czy gdyby istnieli…
dopuściliby do tego wszystkiego?
Patrzysz tylko na złe rzeczy,
pomijając dobro, które stworzyli.
Jakie dobro?
Mówię o tobie.
Ja tu nie wystarczę.
Wystarczysz, moje dziecko.
Nie mów tak, babciu.
Daj to. Sama zjem.
Wielkie nieba.
To chyba za mało.
Daj więcej.
Nie popełnię więcej tego błędu.
Znowu dostaniesz wstrząsu.
Dokończ jeść przed zastrzykiem.
Chciałabym…
żebyś ukończyła szkołę.
Och, babciu.
Zrobię ci ten zastrzyk.
- Sama go sobie zrobię. - Nie.
- Hej. - Cześć.
Dobrze spałaś?
Wspaniale.
Widać, że byłaś tu wcześniej.
W Vaal? Raczej nie.
To znaczy?
Niemal się tu urodziłam.
Ojciec stacjonował tu w latach 60.
Urodziłam się tuż po tym w Kapsztadzie,
więc ominęło mnie wszystko to, co rozsławiło to miejsce.
Ja tak bym tego nie ujął.
Przepraszam. Kiepski żart.
Myślę, że tubylcy leczą swój smutek w podobny sposób.
- Kiepskimi żartami? - Ja bym tak robiła.
I jeszcze ten przewodnik. Nie było nikogo lepszego?
Jest kiepski.
Bardzo kiepski.
To szaleniec.
Jak sobie radzisz?
Z czym?
Z wszystkim.
Każdy się z czymś zmaga.
Uważam, że ludzie odwiedzający miejsca
upamiętniające wydarzenia z czasów, gdy nie było ich na świecie,
szukają czegoś w rodzaju ukojenia.
Zależy, po której jest się stronie.
Zapewne.
Czemu ty tu jesteś?
Z białego poczucia winy.
Karma…
- Jaka karma? - To powód, dla którego tu jestem.
Robię zdjęcia do broszur podróżnych.
Broszury podróżne?
Niezmiernie ekscytujące.
Czyjego kota zabiłaś w poprzednim życiu?
Powinniśmy już iść.
Za 20 minut wyjeżdżamy. Chodźmy coś zjeść.
Głód i upał to kiepska kombinacja.
Coś o tym wiem.
Wczoraj tak kręciło mi się w głowie,
że aż miałam omamy.
Jakie omamy?
Zobaczyłam w dymie mężczyznę.
Mężczyzn tu nie brakuje.
Jeden siedzi naprzeciwko ciebie.
Trochę styrany życiem, ale i tak…
Wybacz, Seanie, ale wolę kobiety.
Nigdy bym nie przypuszczał.
Ale nie przeszkadza mi to.
Oby dziś czekały nas kolejne niespodzianki.
Po wczorajszym muzeum raczej wątpię.
Zwiedzaliśmy miejsce pamięci o rzezi,
nie wodospady Niagara.
Płacę, więc wymagam atrakcji.
Na pewno znajdziesz coś ciekawego.
Możliwe.
Może już znalazłam.
JAMA ZAKŁAD POGRZEBOWY
Przepraszam!
To ty.
Mogę ci zrobić zdjęcie?
Idź nad rzekę.
- Byłam tam i nic tam nie ma. - Ona na ciebie czeka.
Rzeka na mnie czeka?
Dziękuję!
- Hej. - Proszę przestać.
Czemu? Nie lubisz zdjęć?
To niegrzeczne.
Przepraszam, to tylko zdjęcia.
Miejsce pamięci jest tam.
Nie jestem na pokaz.
- Nie przyszłam do miejsca pamięci. - Niech pani żałuje.
Tam są najfajniejsze rzeczy.
Myślę, że ty jesteś fajniejsza.
Nieprawda.
Mogę cię o coś prosić?
Oprowadzisz mnie?
Jako przewodniczka.
Mówię poważnie. Proszę.
Mieszkasz tu, więc znasz okolicę i ciekawe miejsca.
Nasz obecny przewodnik jest…
Tak czy owak,
chciałabym, żebyś mnie oprowadziła.
Naprawdę?
Mogę ci zapłacić.
Ile?
Sto randów dziennie?
Przemyślę to.
O czym tu myśleć?
Mam inne rzeczy na głowie.
Jakie?
Nie pani interes.
Czekaj!
To mój numer.
Zadzwoń…
kiedy się namyślisz.
Nazywam się Tyra Black.
Jestem z Kapsztadu.
A ja Siya i jestem… stąd.
Siya.
Hej.
- Jak mnie pani znalazła? - Nie było trudno.
Jest pani bardzo dziwna.
Traktuję wycieczki bardzo poważnie.
Pani…
Tyro.
Pani Tyro, mam bardzo chorą babcię.
- Nie mogę jej zostawić na długo. - Wybacz, nie wiedziałam.
Ale proszę,
mów mi Tyra.
Mogę ci pomóc?
Im szybciej dokończysz tu pracę,
tym szybciej wyruszymy.
Nie powiedziałam, że będę cię oprowadzać.
Owszem, ale też mi nie odmówiłaś, prawda?
To chyba nie jest zbyt trudne.
Tu zobaczyłam cię po raz pierwszy.
Nie na ulicy?
Tam się poznałyśmy. Widziałam cię wcześniej.
Choć miałam wrażenie, że nie jest to pierwszy raz.
To znaczy?
Wydajesz mi się bliska.
Jakbyśmy znały się wcześniej.
Może to dlatego, że dla was wszyscy wyglądamy tak samo?
Nie.
Mój ojciec zawsze mawiał:
„W zagadkach właściwą odpowiedzią jest ta najprostsza”.
Był nauczycielem?
- Kto? - Twój ojciec.
Był policjantem.
Rozumiem, czemu tu bywasz.
- Czemu? - Przez rzekę.
Ona zawsze płynie w jednym kierunku.
Trochę jak czas.
Posuwa się naprzód, zabierając cię tam, gdzie musisz być.
Siya?
- Muszę iść. - Dlaczego?
Czekaj!
- Mało ci pokazałam. - Jeszcze pokażesz.
Hej.
Teraz zadajesz się z białymi?
Daj spokój.
Gdzie byłeś?
Brak mi tchu.
Podejrzewam…
że dałaś mi eliksir miłości.
Winisz mnie?
Ani trochę.
Zrobiłbym to samo.
Ludzie widzieli cię nad rzeką.
Masz białą przyjaciółkę?
Jesteś zazdrosny?
O kogoś białego?
Nie.
Tshepo?
Czego ona chce?
Sama nie wiem.
Chce, bym ją oprowadziła po Sharpeville.
Ale wydaje mi się, że chodzi jej o coś innego.
Te białasy.
Przyjeżdżają tu co roku, jakby obchodziła ich nasza tragedia,
choć to oni ją spowodowali.
Czy coś by się zmieniło, gdyby nie było tej rzezi?
Tego nie wiem, ale moja babcia może nadal by żyła.
A może i tak umarłaby ze starości.
Nie, Siyo.
Lepiej umrzeć ze starości niż od strzału w plecy.
Nie wiem.
Śmierć to śmierć.
Gdybyś musiała teraz wybrać,
jak umrze twoja babcia, to co byś wybrała?
- Nie mówmy o tym. - Nie, pogadajmy.
Wybieraj.
Raz prawie umarła.
Przedawkowała insulinę.
Rany.
Myślałem, że cukrzycy umierają tylko, gdy brakuje im insuliny.
Nie.
Pamiętam, że wtedy pomyślałam sobie,
że może tak będzie dla niej najlepiej.
Odejdzie spokojnie we śnie.
Widzisz…
ja też wolałbym to dla mojej babci.
Ale zamiast tego…
Nie można zapomnieć, jak zginęli nasi ludzie.
Jak mielibyśmy zapomnieć,
skoro pani Zikode ciągle o tym przypomina?
Ta staruszka to wariatka.
Podobno widzi różne rzeczy.
Słuchaj,
co o niej wiesz?
O tej białej.
Mieszka w Kapsztadzie,
uwielbia robić zdjęcia, a jej ojciec był gliną.
To zaczyna mieć sens.
Jej ojciec pewnie strzelał do czarnych podczas apartheidu.
Teraz ona strzela nam zdjęcia aparatem.
Zawsze tylko strzelanie.
Odciągnąłeś mnie, żeby pogadać o tej białej kobiecie?
Nie codziennie ktoś, kogo znam, jest na językach całego miasteczka.
- Kto o mnie mówi? - Wszyscy.
Skąd niby wiedziałem?
Naprawdę chcesz o niej pogadać?
Chcę wiedzieć, kto to.
Cóż…
Chcesz pogadać o czymś jeszcze?
Nie.
Hej, Siyo.
Siyo.
Skarbie.
NIE ZAPOMNIMY O SHARPEVILLE
DAJCIE MU BROŃ, ŻEBY MÓGŁ ZWYCIĘŻYĆ
RANY JEDNEGO Z NAS TO RANY NAS WSZYSTKICH
To była prawdziwa żmija sykliwa.
Żmija sykliwa!
Gdy ją zobaczyłam, zamarłam.
Wiem, co czujesz.
Ale trzeba stawiać czoła lękom.
Zrobiłam to. Stawiłam czoła temu wężowi.
I nie ukąsił mnie!
Hej.
Co tutaj robisz?
Przepraszam.
Tak się nie wita gości.
- Skąd ten papieros? - Od twojej przyjaciółki.
Jest dla mnie taka miła.
Nie przyjaźnimy się.
Ja to widzę inaczej.
Nie przejmuj się jej humorami. Wiele przeszła.
W porządku. Ona mnie tu nie chce, więc…
Dziękuję za rozmowę i dymka.
Wrócisz tu.
Wkrótce.
- Do zobaczenia. - Na razie!
Długo cię nie było.
Wybacz, straciłam poczucie czasu.
Byłam z Tshepo.
Przyjęłaś ofertę tej kobiety?
Zaproponowała ci pracę, a ty poszłaś gdzieś z Tshepo.
Poprosiła o zwrot pieniędzy?
Nie, ponoć powiedziałaś jej, że nie chcesz zostawiać mnie samej,
więc postanowiła dotrzymać mi towarzystwa.
Nie wiem, czego ona od nas chce.
O co jej chodzi?
Polubiłam ją.
Przypomina mi kogoś, kogo znam.
Niby kogo?
Twoją byłą szefową, panią Leroux?
Nie.
Nie tę sukę.
I tak kobiety z Cato Manor,
które od dekad zarabiały na życie, wytwarzając piwo,
nagle znalazły się w opałach.
Rząd zakazał produkcji piwa domowej roboty.
Jeśli kogoś na tym przyłapano,
demolowano mu dom albo wsadzano go za kratki.
Jedynym sposobem było zejście do podziemia,
ale to nie było wcale łatwe.
Co gorsza,
wtedy rząd zdecydował,
że otworzy prawdziwe tawerny.
A co znaczy „prawdziwe”?
To, że nie siedzi się tam na drewnianych skrzynkach,
tylko w ławach, jak siedzą biali.
A piwo podaje się tam w butelkach, jak w Europie.
Tak.
I tak mężczyźni zupełnie zapomnieli o kobietach i ich piwie domowej roboty.
Kobiety bardzo się przez to wkurzyły.
Mnie też by to wkurzyło.
A później wydarzyło się coś tragiczniejszego.
Co takiego?
Kobiety tak się wkurzyły, że wszczęły protesty.
Zaczęły barykadować ulice,
żeby mężczyźni przestali odwiedzać tamte tawerny.
A potem mężczyźni…
wezwali policję.
Typowe.
Przyjechała policja i niemal od razu
wybuchły zamieszki.
Mówię wam: broń palna, pałki, pożary.
W tamtych zamieszkach
zginął jeden policjant.
- Zginął? - Tak.
Wielkie brawa dla tych kobiet.
W tym problem. Biali chcą bić brawa.
A przecież tam zginęli ludzie!
Stracili życie!
Tak.
Ale osiem lat później,
gdy ludzie protestowali przeciwko nowemu prawu,
byli tam ci sami gliniarze!
Mieli traumę po tym, jak w zamieszkach zginął ich kolega.
Co więc zrobili?
- Co zrobili? - No co?
Otworzyli ogień.
Uważa pan, że ta rzeź wydarzyła się,
bo policja od ośmiu lat żywiła urazę do czarnych?
Właśnie.
To była zemsta.
Brzmi mi to jak bzdury.
Racja.
Co tu jest bzdurą?
Gliniarze zaczęli strzelać ze strachu.
Policja apartheidu mogła ci wpierdolić bez powodu.
Wystarczyło im, że byłeś czarny.
Powinien pan opowiadać takie historie podczas wycieczek.
To niewiele by pomogło,
bo to stara, nudna historia.
Na to już nic nie poradzimy.
Kto to jest?
Moja nowa przewodniczka.
Ładniejsza od pana.
Daj pan spokój, szefie.
Babcia kazała mi cię przeprosić.
Tak myślałam.
Wybacz, że źle cię potraktowałam.
W porządku.
- Przyłączysz się? - Nie.
Zrobiłam, co trzeba. Pójdę już.
Odprowadzę cię.
Daj spokój.
Jak mnie znalazłaś?
Nie mówiłam, gdzie nocuję.
Wszyscy wiedzą, że turyści lubią się tu zatrzymywać.
Jak się miewa twoja umierająca babcia?
W porządku.
Od jak dawna ma cukrzycę?
Powiedziała ci.
Za długo.
Kiedy wyjeżdżasz?
Cóż…
chyba zostanę dłużej, niż planowałam.
Dlaczego? Coś się stało?
Nie skończyłam pracy.
Mam tylko kilka nudnych zdjęć miejsca pamięci.
Każdy mógłby je zrobić. Muszę mieć coś więcej.
Po co ci te zdjęcia?
To nie dla mnie, tylko dla mojego…
Nieważne.
Muszę po prostu mieć fajne zdjęcia.
Na pewno są tu jakieś ciekawe miejsca.
I rzeczy.
Szukam czegoś wyjątkowego i…
No proszę.
Jesteś piękna jak klejnot.
Czyli zajmujesz się reklamowaniem miejsc?
Reklamowaniem?
Tak, tym obecnie się zajmuję.
Staram się robić to jak najlepiej,
ale to miejsce…
Wszyscy i wszystko wydaje mi się tu tak znajome.
A zarazem obce.
A ktoś obiecał mi wycieczkę.
Od czego chcesz zacząć?
Może od nocnego życia?
Masz na myśli biwak?
Nie, imprezowanie.
Mogę dla ciebie zatańczyć.
- Co? - Słyszałaś.
Ale po co?
Wolę dla ciebie niż dla kogoś obcego.
Dziwnie by to wyglądało.
Czemu dwie kobiety nie mogą tańczyć?
Coś ci powiem.
Jeden taniec.
I na dziś koniec.
Jest tu z tą białą kobietą.
Musisz tu przyjechać.
Szybko!
Tshepo, czekaj!
Hej! Przestań.
Sama się odwal!
Gdzie twoi ludzie?
Jacy moi ludzie?
Stoimy tu tylko my dwoje.
Nie jesteś dość męski, żeby zmierzyć się ze mną w pojedynkę?
Jesteś dla mnie niczym.
Naprawdę?
To dlaczego zgrywasz macho
przed swoją dziewczyną i tymi ludźmi?
To moi ludzie.
Na tym polega problem, prawda?
Dla ciebie to czas zemsty.
Czepiasz się mnie,
żeby się zemścić za to, co zrobili ci moi ludzie.
W porządku. Jeśli to cię kręci,
to, kurwa, zaczynaj!
Posłuchaj, Tshepo.
Tylko tańczyłyśmy.
Wygłupiałyśmy się.
Koniec imprezy.
Siya!
Chcesz zatańczyć?
Spierdalaj.
Sam spierdalaj.
Nie, już wystarczy.
Kiedy wyjadę, chcę mieć po tobie miłe wspomnienia.
- Ale wystarczy. - Jeszcze jedno.
Mam dość.
Skrzywdził cię?
Nie zrobiłby mi tego.
Przemyślałaś tę ofertę?
Jaką ofertę, babciu?
Powiedziałam twojej babci, że możesz być modelką w Kapsztadzie.
Czyli to o to chodzi.
Nie.
To nieistotne.
Liczy się to, co teraz na to powiesz.
Nie zostawię cię tu.
Czemu nie?
Powiedziała mi, że tam jest więcej możliwości niż tutaj.
Nie, babciu.
Przekonaj mnie, czemu nie.
Nie, babciu.
Moje dziecko, chcę, żebyś mnie przekonała.
Może niech Siya sama zdecyduje.
Nie wtrącaj się.
Babciu, przestań mnie namawiać, żebym cię tu zostawiła.
Nigdy tego nie zrobię.
Nie prosiłam, byś została.
Daj jej czas.
Czas.
Tak, czas.
Tak.
Cześć, białasko.
Chcesz uciec?
Śmiało, uciekaj.
- Wiesz, czego ona chce? - Tak?
Chce popływać. Wrzućmy ją.
Chcesz popływać?
Masz plany wobec mojej kobiety.
Chcesz ją tym pieprzyć?
- To twój fiut? - Nie!
Chcę tylko jej pomóc.
W czym?
Nieważne. Ona odmówiła, więc to koniec.
Koniec.
Hej, bracie.
Na co czekamy? Zróbmy to, po co przyszliśmy.
Przecież widzisz.
- Co? - Że to tylko białaska.
Boi się.
- Mówisz serio? - Wiesz, że nie krzywdzę kobiet.
Wycofujesz się.
Tylko dlatego, że ja nic nie robię,
nie znaczy, że ty nie powinieneś.
Jest cała twoja, przyjacielu.
- Hej. - Hej.
Jak leci?
Niezbyt dobrze.
Tak jest. Chodź tu.
To pani?
Bez obaw, jesteś bezpieczna.
Co to za zapach?
Dobry Boże…
Jestem w piekle?
Zadajesz za dużo pytań.
Usiądź i uspokój się.
Pamiętam panią z miejsca pamięci. Modliła się pani.
To było oczyszczenie.
Jak długo tu jestem?
Odpoczywaj, proszę.
Nie, muszę już iść.
Gdzie? Dokąd?
Gdzie moje ubrania?
Moje ciuchy!
Wiesz w ogóle, kim jesteś?
Jasne, że wiem.
W porządku, odpręż się.
Spokojnie.
Odpręż się.
Co do cholery?
Spokojnie.
Wyobraź sobie bycie modelką.
Tak na poważnie.
To wariatka. Chciała mnie wykorzystać.
Tacy już są biali.
Ciągle wykorzystują innych.
Tak, ale widziałam, że to cię zdenerwowało.
- Mnie? - Tak.
Może trochę.
Zawstydziłeś mnie.
No dobra.
To, co zrobiłem, było głupie.
Idiotyczne?
Jestem idiotą.
Twoim idiotą.
Teraz?
Zejdź ze mnie.
Skąd masz tę torbę?
Znaleźli ją kumple i mi sprzedali.
Nie, to torba Tyry.
Bzdury. W całym mieście jest mnóstwo takich toreb.
Boże…
Tshepo, co zrobiłeś?
Nie ujdzie im to płazem.
Pieprzony dupek i jego pomagier. Dorwę ich.
A kiedy z nimi skończę, zgniją w piekle.
Wypij.
To jest różowe.
Pij.
Boże, to jest za słodkie!
To ci nie pomoże.
O czym ty mówisz?
Pij.
- Pij. - Ja…
No pij!
Gdzie moje ciuchy?
Gdzie one są?
Witam wszystkich.
Jesteście w rękach
jednego z najlepszych przewodników w tym mieście.
Czego chcesz?
Przepraszam.
Szukam tej białej kobiety.
Tu jest pełno białych.
Mówię o tej z aparatem.
- O Tyrze. - O tej mądrali.
Wmawia ludziom, że moje wycieczki są nudne.
Nie wiem.
Kiedy ostatnio ją widziałem, mówiła, że znalazła sobie przewodnika.
Ja miałam to zrobić, ale nie mogę jej znaleźć.
Ach.
Więc to ty pozbawiasz mnie pracy?
Tak?
Jesteś przewodniczką? Znawczynią Sharpeville?
Masz akredytację?
Nie.
Co wiesz o tym miejscu?
Wiesz co? Idź sobie.
Wynoś się stąd.
Wynoś się, nim cię spoliczkuję i oskarżą mnie o znęcanie się nad kobietą.
Jak już państwu mówiłem,
będziemy kontynuować…
Co tu robisz?
Czego chcesz?
Jesteś jeszcze osłabiona.
Muszę tam wrócić.
Musi mi pani pomóc.
Ludzie pragną iść do przodu, a ty…
chcesz wrócić?
A dokąd mam iść?
Gdzie byłaś, nim tu trafiłaś?
Pamiętam tylko, że wpadłam do rzeki.
Topiłam się.
Dziękuję za uratowanie mi życia.
Nie ja cię uratowałam. Wyrzuciła cię rzeka.
Nie dziwi mnie to.
Mężczyźni w moim życiu robili to samo.
Modli się pani?
Nie, nie.
Łowię kolację.
Babciu.
Babciu? Boże.
Teraz rozumiesz, czemu nie mogę cię tu zostawić?
Tylko się zdrzemnęłam. Wiedziałam, że mnie obudzisz.
Choć trochę ci to zajęło.
Przepraszam, babciu.
Szukałam Tyry.
Chyba stało jej się coś złego.
- Czemu tak mówisz? - Nie mogę jej znaleźć.
- Szukaj dalej. - Ale jak?
Może wyjechała?
Byłam w domu, w którym się zatrzymała.
Nie wymeldowała się.
Poszukaj jej, bo inaczej ja to zrobię.
Nie możesz w takim stanie.
Niech Tshepo wyśle swoich ludzi, żeby ją odnaleźli.
Podejrzewam, że to on stoi za zniknięciem Tyry.
Czemu tak mówisz?
Coś zrobił.
Wiesz, co myślę?
Gdybym kiedyś zniknęła,
chciałabym, żebyś szukała mnie do skutku.
Nawet nie wiem, czy ona jeszcze żyje.
A co czujesz w głębi duszy?
Powiedz.
Szukaj jej.
Zatem, moja córko, jestem prorokinią.
Prorokinią.
Tak, uzdrawiam ludzi modlitwą i wodą.
Wystarczyłyby leki przeciwbólowe
i już dawno bym stąd wyszła.
Może bólu, który w sobie nosisz, nie da się uleczyć takimi lekami.
To mało powiedziane.
Ta dziewczyna to pani córka?
Wiedziałaś, że ona się zjawi?
Nie byłam pewna.
Nie kłam!
Przepraszam.
Wybacz mi. Wiem, że się boisz.
- Bracie. - Tak?
Co tam znalazłeś?
Listę policjantów zamieszanych w dyskryminację czarnych.
Wiesz, kto na niej był?
Kto?
Ojciec początkowo stacjonował w Sharpeville.
Wiele lat temu.
Black.
Robili wtedy bardzo złe rzeczy.
Rzeź.
Zawsze się tym chełpił. Nigdy nie okazał ani odrobiny żalu.
Co zamierzasz?
- Muszę powiedzieć Siyi. - Zróbmy to.
Razem, bracie.
Przykrywał swój ból kłamstwami, aby móc jakoś z tym żyć.
Żeby mógł spać.
Spać? Krzyczał przez sen.
Miał nieustanne koszmary.
A potem koszmar go zabił.
To było miesiąc temu. Wtedy się dowiedziałam.
Nie przyjechałaś tu, by robić zdjęcia.
Nic nie miało sensu, póki jej nie zobaczyłam.
Zobaczyłaś?
Ją.
Jak mnie znalazłaś?
Dzięki rzece.
Wiesz, jak szalenie to brzmi?
Pani Zikode mnie uratowała.
Mówiłam ci, że to nie byłam ja.
Rzeka cię wyrzuciła, bo to nie jest twoje miejsce.
Ona też jest nieco szalona.
Muszę złowić trochę więcej ryb, więc…
pójdę już sobie.
Hej, Siyo!
Babciu.
Tshepo.
Szukam Siyi.
Nie wiesz, gdzie może być?
Poszła nad rzekę.
Po co tam poszła?
Żeby naprawić to, co spaprałeś.
Powiedz mi, babciu…
co niby ja zrobiłem?
To, co zawsze.
Ale pamiętaj:
„Nosił wilk razy kilka…”
Prawda zawsze wychodzi na jaw.
Myślisz, że…
powinni mnie aresztować za skrzywdzenie jakiejś białaski?
Za śmierć naszych ludzi nie ukarano ani jednego białego.
Czy to sprawiedliwe?
Powiedz to policji, gdy cię aresztują.
Prawda jest taka…
że potrzebuję silnych ludzi.
Takich jak ja i Muzi.
Nie takich schorowanych jak ty.
To przez ludzi takich jak ty
nigdy nie pokonamy tej ciemnej chmury.
Takich jak ja?
Kto krzywdził czarnych?
Zabijał ich jak bydło?
Mam sprzeciwiać się wyrównywaniu krzywd?
Ci ludzie przyjeżdżają tu codziennie,
żeby się chełpić.
Bo jesteśmy głupcami i godzimy się, by nadal nas wykorzystywali.
Ta biała, na której ci tak zależy, jest taka sama.
Nie.
Odkryłem o niej coś jeszcze.
Jest najgorsza z nich wszystkich.
Oby ona i jej rodzina smażyły się w piekle!
Rozumiem twój ból.
Co do bólu…
istnieje coś, co szybko go uśmierza.
Śmierć.
- Bracie, czekaj. - Hej!
Tshepo, bracie.
Tshepo.
- Co zrobiłeś? - Chcesz iść do więzienia?
Chcesz?!
Bądź mężczyzną.
Musisz wyjechać.
Wróć do Kapsztadu. Tu nie jesteś bezpieczna.
Jedź ze mną.
Wiesz, że nie mogę.
Zabierzemy twoją babcię.
Nie widzę tego.
Moja babcia zna tylko Sharpeville.
Mój dziadek, czyli jej mąż, też zginął w masakrze.
Nasze życie kręci się wokół insuliny,
wizyt w szpitalu i grobu mojego dziadka.
To nie brzmi jak życie.
A twoje życie jest idealne?
Może nie jest ważne, co w nim jest, tylko kto.
Nie dasz mi spokoju, co?
Ty także, Siyo…
nie dajesz mi spokoju.
Złe duchy unoszą się w powietrzu.
Złe duchy unoszą się, ojcze.
Zanim się zjawiłaś, moje życie było proste.
Skromne, ale przynajmniej proste.
Teraz nic nie ma sensu.
Przepraszam.
Hej, Siyo!
To Tshepo. Musimy uciekać.
Nie, pieprzyć to. Mam dość uciekania.
Tshepo.
- Porozmawiajmy. - Co to ma być?
- Odwal się. - Czekaj.
Co tu robisz?
Tshepo, odpuść sobie.
Mam odpuścić?
Rozprawię się z tym śmieciem raz na zawsze.
Proszę, Tshepo.
Twoje spięcie z Tyrą jest nieważne.
Tyra o wszystkim zapomni.
Zapomni o tym i wszystko wróci do normy.
Nic z tego. Znasz białych?
Ktoś ich krzywdzi i od razu się skarżą.
A kiedy oni nas krzywdzą, to co innego.
Obiecuję ci, że ona nic nie powie.
Tyro, powiedz mu.
Uciekaj, Siyo, bo po mnie on zabije ciebie.
On nikogo nie zabije.
Tego chciałeś, prawda?
Przyszedłeś, by się zemścić, i proszę.
Przejrzyj na oczy.
Jej ojciec…
był jednym z gliniarzy,
którzy zabijali naszych.
To prawda?
Tak.
Po co tu przyjechałaś?
Nie wiem.
- Nie wiem. - Jestem twoją pokutą?
Może tak, a może nie.
Wiem tylko, że cię kocham.
Pokochałam cię, zanim zobaczyłam cię nad rzeką.
Miłość. Bzdura!
Bzdura! Chce dokończyć dzieło ojca!
Zapłacę za to.
Tak, masz rację.
Na pewno za to zapłacisz.
Tshepo, błagam cię.
Na pewno za to zapłacisz.
- Błagam cię, Tshepo! - Trzymaj ją!
Tshepo, robisz jej krzywdę!
Puść ją!
Nie walczymy ani z ciałem, ani z krwią.
Wysławiamy cię, Panie!
Co, do…
Przyjdź, Duchu Święty!
Tshepo, co jej zrobiłeś?
Co jej zrobiłeś?!
Tak.
Czarni zaznają teraz spokoju.
I uzdrawiaj, choć w pobliżu czai się.
Skąd to masz?
Od twojej babci.
Już go nie potrzebuje.
Tshepo, co zrobiłeś mojej babci?!
Co zrobiłeś mojej babci?!
Zabiłeś moją babcię!
Alleluja!
Zostaw mnie!
Tshepo!
Hej!
Usuń dzieło szatana!
Puść mnie!
Zostaw mnie.
Wybacz, kochanie.
Przepraszam.
Tyra była moja.
To, co zrobiłeś…
Odebrałeś mi przeszłość i przyszłość.
- Zmusiłaś mnie. - Nie.
Teraz będziemy przeklęci.
Wiem, że zawsze tego chciałeś.
Teraz całe życie będziesz uciekał.
Siyo?
Siyo!
Co z nią zrobimy? Wszystko rozpowie.
Tshepo?
Wiem.
Chcesz puścić ją wolno?
Nie wiem, bracie.
Mam dość jej i tego miejsca.
Jestem zmęczony.
Co teraz zrobimy?
Uciekniemy.
Będziemy uciekać.
Jak długo?
Zawsze.
Tak, córko.
Tyra jest teraz jednością…
z rzeką i czasem.
Chcę, żeby rzeka ją wyrzuciła.
Niech znów ją uwolni.
Rzeka ją wyrzuciła, bo…
jej duch błąkał się bez celu, nie mogąc przejść na drugą stronę.
To dlatego, że straciła coś ważnego…
w dniu rzezi.
Kiedy poznała ciebie, znalazła to, co utraciła.
Jej duch już nie wędruje.
Ona już nie ucieka.
Przed czym?
Przed niczym.
Uciekła, by uwolnić się od ciała, w którym ty kiedyś żyłaś.
Żeby cię chronić.
Byłam tam?
Wszyscy tam byliśmy.
Nawet Tshepo?
Tshepo zostanie zabity podczas snu.
Straszliwego snu.
Ale jak mówiłam wcześniej,
Tyra jest teraz jednością z rzeką i czasem.
Nie płacz.
Nie płacz, moje dziecko.
Ona wróci i cię odnajdzie.
Napisy: Wojciech Matyszkiewicz